Als klein meisje voelde Pinar zich door haar korte arm anders dan de rest. Ze deed haar best om niet op te vallen en haar arm te verbergen. Toen ze 18 werd, kreeg ze een Wajong-uitkering. 'Ik wist eigenlijk niet precies wat het was', vertelt ze. 'Mijn ouders hadden het aangevraagd. Voor mij voelde het vooral als een bevestiging van mijn onzekerheid: blijkbaar kan ik niet werken.’  

'Ik had nog nooit een bijbaantje gehad en had geen idee waar mijn talenten lagen. Een studie Sociaal-Juridische Dienstverlening leek me de veiligste weg. Ik dacht dat een kantoorbaan de enige optie was waar ik met mijn beperking terecht kon. Maar zonder enige werkervaring kwam ik na mijn studie nergens binnen.’

'Na lang zoeken vond ik een werkervaringsplek als receptioniste. Omdat dit een functie was met behoud van haar Wajong-uitkering, kreeg ik vanuit UWV een jobcoach toegewezen. Die zag al snel wat ik zelf nog niet durfde te geloven: ‘Jij kunt prima een betaalde baan aan. Waarom zit je hier nog?’ Daarop besloot ik te stoppen met mijn werkervaringsplek en vroeg ik UWV om hulp bij het vinden van een betaalde baan.'

'Een arbeidsdeskundige van UWV zette de zoektocht in gang, en een adviseur werk bracht me in contact met de juiste mensen. Zo kwam ik terecht bij de gemeente Deventer, mijn eerste betaalde baan. Jaren later financierde UWV een hbo-module HR, een korte opleiding gericht op Human Resources Management, waardoor ik de stap kon maken van hr-medewerker naar hr-adviseur.'

Terwijl Pinar op werkgebied groeide, bleef de onzekerheid over haar arm. 'Ik wilde vooral niet opvallen.’ Dat veranderde toen ze 31 was: ze kreeg een bionische arm. Deze geavanceerde prothese reageert op spierspanning, waardoor Pinar de hand kan aansturen om bijvoorbeeld een telefoon of tas vast te pakken. 'Het is nu mijn trofee. Mensen vinden het cool in plaats van dat ze medelijden hebben. Mijn arm gaf me meer vrijheid en het vertrouwen om mezelf te laten zien.'

Pinar werkte een tijd als E-HRM consultant. Ze ondersteunde organisaties met hr-software, maar merkte dat het technische aspect haar minder lag. Ze ging op zoek naar een richting die beter bij haar paste. Een vriendin wees haar op een nieuw pad: ‘Waarom word je geen re-integratiecoach? Dat past echt bij jou.’ Pinar aarzelde, maar zette uiteindelijk de stap. 

'Inmiddels werk ik bij EnergieQ, een organisatie die mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt begeleidt naar werk. Ik ondersteun cliënten praktisch: van het opstellen van een cv tot het aanvragen van hulpmiddelen bij UWV. Soms gebruik ik mijn eigen verhaal om mensen in beweging te krijgen', vertelt ze. 'Vooral bij cliënten die vastlopen in hun Wajong-status is mijn ervaring goud waard. Ik ben direct en eerlijk: ik begrijp je weerstand en je angst, maar ik weet ook dat je echt meer kunt dan je nu zelf denkt.' 

Terugkijkend is Pinar vooral trots dat ze niet is blijven hangen in de veiligheid van een uitkering. Dat raadt ze anderen met een arbeidsbeperking ook aan. 'Ga terug naar de kern en ontdek wat je echt wilt. Kijk naar wat je wél kunt.' Ook voor werkgevers heeft ze een boodschap: 'Kijk niet naar wat iemand mist, maar naar de unieke ervaring die iemand meebrengt.’