‘Mijn bachelor Geschiedenis aan de Universiteit van Leiden heb ik in stapjes gehaald. Er zat steeds een jaar of twee tussen, omdat ik psychiatrisch patiënt ben en tussendoor in behandeling moest. Omdat dat zo’n uitgerekt proces was, heb ik zes jaar in de bijstand gezeten. In mijn laatste weken aan de universiteit ben ik al naar werk gaan zoeken. Dat is überhaupt lastig, maar al helemaal als je een arbeidsbeperking of handicap hebt. Ik wist dat ik daar hulp bij nodig zou hebben, dus daar begon ik mee. Ik weet dat die assertiviteit niet vanzelfsprekend is. De kloof die je moet overbruggen naar de arbeidsmarkt is vermoeiend, eng en voor sommige mensen onhaalbaar.

Op veel plekken kunnen ze niet zoveel met iemand die hoogopgeleid is en een beperking heeft. Daar begint de achterstand al. Ik ben echt niet de enige student met een handicap. Ik had de mazzel dat ik via-via het SWOM (Studeren en Werken op Maat, red.) kende. Nadat ik hen had gemaild, is het balletje gaan rollen. Ik had een sollicitatiegesprek bij een overheidsinstelling en de Erasmus Universiteit. Uiteindelijk kon ik zelfs kiezen.
Werken in het algemeen is heel waardevol. Als je zes jaar in de bijstand hebt gezeten, ligt je zelfvertrouwen zo’n beetje onder de vloer. Ergens aan bijdragen voelt voor mij heel goed. Omdat ik zo lang niks kon, voelt het fantastisch dat ik nu twintig uur per week aan de slag kan.’

Lees hier(pdf, 4 MB) meer artikelen uit UWV Magazine