Medewerkers van de gevangenis in Almelo hadden veel vragen over werk en inkomen. Ze vonden UWV maar een gesloten organisatie vol AVG-regels waar gedetineerden zonder DigiD weinig aan hadden. Lex stelde iets simpels voor: een spreekuur, binnen de gevangenismuren, waar gedetineerden hem rechtstreeks hun vraag kunnen stellen.

De PI (penitentiaire inrichting, ook wel gevangenis) was meteen enthousiast. Dus ging Lex iedere acht weken naar de gevangenis. Zonder telefoon of laptop, alleen met een notitieblok en vooral: zonder oordeel. De winst is groot. Want ex-gedetineerden die na hun detentie aan het werk gaan, hebben aanzienlijk minder kans om opnieuw de fout in te gaan. Lex helpt mensen soms met werk, soms met inkomen. Zo kan hij de uitkering van iemand die vrijkomt al dezelfde dag weer in gang zetten, in plaats van de gebruikelijke omweg die zomaar weken kost. ’Het is belangrijk dat iemand meteen toegang heeft tot zijn inkomen. Er is veel onzeker als je vrijkomt. Dan geeft het rust als financiën geregeld zijn.’ En het allermooiste? Al drie keer hielp Lex iemand rechtstreeks vanuit detentie aan een baan.

Zijn manager liet hem meteen zijn gang gaan en gaf hem de ruimte te pionieren. Lex legt uit: ‘De vrijheid die ik bij UWV krijg, is enorm. Ik plan mijn eigen agenda en krijg veel ruimte om zelf initiatief te nemen.’ Wat begon als eens in de twee maanden een dagje Almelo, is in drie jaar tijd uitgegroeid tot een project dat inmiddels UWV-breed bekend is. En ook andere PI’s zijn enthousiast. ‘Een persvoorlichter van de Dienst Justitiële Inrichtingen belde laatst omdat ze het zo gaaf vonden: kunnen we je helpen andere PI’s te benaderen om mee te doen?’

Inmiddels heeft Lex voor acht PI's een vaste plek, maar wil hij graag uitbreiden. ‘Dat kan ik natuurlijk niet alleen. Dus heb ik een berichtje geplaatst op het interne socialmedianetwerk van UWV. Binnen de kortste keren meldden zich collega’s uit het hele land die wel mee willen helpen als buddy. Dat het project aanslaat is fantastisch’. Zijn ultieme doel? 25 PI's kunnen bedienen vóór hij met pensioen gaat.

Wat het werk zo bijzonder maakt, laat Lex zien met één verhaal. Een man die hij ooit aan een baan hielp was zo enthousiast, dat hij graag mét vrouw en kinderen langs wilde komen. ‘Ongebruikelijk, maar daar kon ik natuurlijk geen nee op zeggen.’ Ze dronken samen koffie, precies zoals ze ook ooit begonnen. De man belt Lex nog steeds af en toe, gewoon om te vertellen dat het goed gaat en hoe hij zijn leven weer op de rit heeft. ‘Laatst vertelde hij dat hij iemand had aangenomen die hij binnen de muren had leren kennen. Dat is waar ik het voor doe. Iedereen verdient een tweede kans.’