‘Op het toppunt maakten we meer dan 100.000 fietsen per jaar’, vertelt Jolanda trots, als ze het heeft over haar werk in de fabriek. ‘Het was heel mooi werk. Ik gaf leiding aan een team dat werkte aan de lopende band. Het helpen van mensen, de mechaniek en de innovatie van het vak die je van dichtbij ziet, dat paste gewoon heel goed bij mij.’  

Ondanks de hoge productie liep het niet goed in de fabriek. Vooral de coronacrisis hakte er financieel flink in. Er volgde een reorganisatie en een deel van het productieproces werd verplaatst naar Oost-Europa. Voor Jolanda betekende dit dat ze moest vertrekken. ‘Dat was wel een zware periode. Ik had helemaal geen plan en geen idee wat ik moest gaan doen.’

Er volgde een periode van bezinning, waarin ze zich volledig kon richten op de zorg voor haar moeder, die bij Jolanda en haar man inwoont. ‘Ze is slecht ter been en heeft diabetes. Ik kook, was en maak schoon voor haar.’ In Jolanda’s huis is een appartement voor haar moeder gemaakt, met een eigen keukentje en badkamer. ‘Zo heeft ze ook haar eigen plek, snap je?’

Omdat de zorgtaken die ze uitvoert voor haar moeder goed bij haar passen, onderzocht Jolanda of ze misschien een nieuwe baan zou kunnen vinden in de zorg. ‘Ik heb een diploma in middle-management, en ik vond het niet erg om een extra opleiding te volgen om in de zorg te kunnen werken. Maar ik kwam gewoon niet uit met de uren die ik bezig was met de zorg voor mijn moeder. Het lukte niet om het te combineren.’  

Per toeval stuitte ze op een vacature voor een chauffeur in het leerlingenvervoer. ‘Dat sprak me wel aan. Ik rij graag, en het leek me dankbaar werk.’ Er was alleen een probleem: de afstand van haar woonplek was net te groot. UWV hielp haar vervolgens aan een soortgelijke rol, dichter bij huis. ‘Ik mocht 2 maanden proefdraaien bij Taxi Dorenbos in Emmen. Eerst op een tijdelijke taxipas, maar na een half jaar opleiding heb ik nu een volledige taxipas.’

Nu rijdt Jolanda kinderen die oorspronkelijk niet uit Nederland komen naar een basisschool in Emmen. ‘Ze zijn bijvoorbeeld Syrisch, of Pools, en in het begin spreken ze geen woord Nederlands. Maar als je een tijdje met ze in het busje zit, merk je dat er steeds meer Nederlandse woordjes tevoorschijn komen. Dat is echt grandioos.’ De jongste is een jaar of vijf, de oudste elf. ‘Die kinderen komen in een vreemd land en moeten met een vreemd persoon mee naar een vreemde school. Zo bouw je toch een band op, en zie je vanzelf dat ze een beetje vertrouwen krijgen.’ 

Op dit moment kan ze het werk goed combineren met de zorg voor haar moeder. ‘In de ochtend rijd ik van 7 tot 9, en in de middag van half 2 tot half 4. Tussendoor kan ik thuis zijn.’ Wassen en koken doet ze ’s avonds.En als haar moeder bijvoorbeeld een afspraak heeft in het ziekenhuis, plannen ze dat zo in dat Jolanda met haar meekan.

Ze ziet het personenvervoer als een perfecte branche voor mensen die werk zoeken terwijl ze zorgtaken hebben. ‘Omdat je in dit werk zoveel vrije tijd hebt, is alles vrij goed te combineren. Voor een mantelzorger is dit echt een ideale baan.’ 

En voor mensen die zichzelf na het verlies van een baan opnieuw moeten uitvinden, heeft ze een tip. ‘Het is voor iedereen anders, maar ik ben vrij emotioneel, dus voor mij was de verwerking van het ontslag zwaar. Begin met het verwerken van het hele verhaal, zodat je emotioneel klaar voor bent om iets nieuws te doen. Anders zie je de kansen niet die er misschien wél zijn.’ 

Let op: de informatie op deze pagina kan verouderd zijn. Raadpleeg voor de laatste informatie rondom wet- en regelgeving altijd uwv.nl