‘Het was augustus 2024 en ik hielp mijn dochter met klussen in haar nieuwe kamer. Ik maakte een smak van de tweede trede van een keukentrapje en voelde meteen dat het foute boel was. Onder mijn schouders kon ik niets meer bewegen.’ Als Norman in het ziekenhuis de term dwarslaesie hoort vallen, denkt hij: nu is het klaar. ‘Ik wist niet beter dan dat dat onomkeerbaar is.’

Maar de artsen zetten de deur op een kiertje. ‘De zenuwbanen waren niet volledig uitgevallen. Herstel was mogelijk, al kon niemand voorspellen in welke mate.’ Norman weet genoeg en kiest het meest intensieve revalidatieprogramma. ‘Je hebt invloed op wat je terugkrijgt, dus ik wilde er vol tegenaan. Energie had ik volop, tussen het revalideren door ontving ik vaak wel 4 keer per dag bezoek. Voor mij was die afleiding prettig. Dan hoefde ik tenminste niet naar het plafond te staren en te piekeren. Daar ben ik de persoon niet voor. Ik moet bezig zijn.’

‘Ik ging 4 maanden lang intern en volgde van 9 tot 4 fysio- en ergotherapie, zwem- en looptrainingen. Daarna woonde ik weer thuis en revalideerde ik 3 dagen per week. Ik was vastbesloten de kliniek lopend te verlaten. En wilde eigenlijk op den duur ook mijn werk als politiedocent weer oppakken.’

‘Het revalideren wierp vruchten af: na een half jaar kon ik alweer kleine stukjes lopen. Via-via begreep ik dat de neuroloog die me geopereerd had perplex stond over de resultaten. Die had nooit gedacht dat ik zoveel terug zou krijgen.’

Toch verloopt de terugkeer naar z’n werk niet zoals Norman hoopt. ‘De trainingen, van gevaarbeheersing tot schieten en alles ertussenin, zijn vaak buiten. Op grote oefenterreinen met wisselende ondergrond. Daarop moet ik me wel snel kunnen verplaatsen.’ Binnen gaat het net, maar buiten met z’n rolstoel over het terrein manoeuvreren is een regelrechte ramp. ‘De stoel die ik via de Wmo had gekregen was te groot, te lomp. Ik kon er helemaal niets mee.’ Norman geeft niet op en gaat op zoek naar alternatieven. Tijdens een testochtend bij 2Kerr, specialist in balansrolstoelen, vindt hij zijn match: de Genny Zero MD, een lichte, wendbare balansrolstoel. ‘De prijs was behoorlijk schrikken. Gelukkig bleek UWV zeer bereid om mee te denken.’

Normans contactpersoon bij UWV komt een ochtend meelopen op zijn werk en beaamt direct dat het hulpmiddel nodig is. ‘Als we jou op deze manier aan het werk kunnen houden is dat het bedrag van die rolstoel dubbel en dwars waard, verzekerden ze me. Daar moest ik me echt niet druk om maken.’

‘De impact op mijn leven is enorm. De besturing is supermakkelijk, en hij is zo licht dat ik hem zelf in en uit de aangepaste bus kan tillen. Hij beweegt moeiteloos door zand en grind en over gras, heuvels en drempels. Ik ben veel minder afhankelijk dan in mijn eerste stoel. Daarin voelde ik me zielig, hierin voel ik me gezien.’ Normans studenten zien hem voor vol aan. ‘Goh, wat een gaaf ding, hoor ik regelmatig. Dat doet een hoop met je gevoel van eigenwaarde.’

Sinds 1 juni werkt Norman officieel weer 38 uur, in dezelfde functie als voorheen. ‘Ik vind het heerlijk. Thuiszitten is niets voor mij. Na een lange dag werk ben ik vaak niet eens moe!’

1 oktober 2026

Let op: de informatie op deze pagina kan verouderd zijn. Raadpleeg voor de laatste informatie rondom wet- en regelgeving altijd www.uwv.nl