In een gezondheidscentrum in Eindhoven helpt hij een diverse groep mensen met mentale problemen, van daklozen tot vluchtelingen. Hij gebruikt zijn eigen verhaal als grootste kracht. ‘Toen ik op gesprek kwam, zeiden ze tegen me dat ik bijzonder genoeg was om hier te komen werken', vertelt Martin. 'Ik breng mijn eigen levenservaring mee, mijn psychische kwetsbaarheid en mijn herstelverhaal. Dat is wat ik anderen kan geven.'

Martin groeide op in Den Haag, deed de mavo en daarna de middelbare technische school elektrotechniek. Vanuit de installatietechniek groeide hij door tot productmanager bij Bosch Security Projects. 43 jaar lang zat hij in dezelfde sector, tot het niet meer ging.

‘Voor mijn werk heb ik altijd veel moeten reizen, maar op een gegeven moment zat ik bijna 5 uur per dag in de auto’, vertelt Martin. ‘Dat brak me op. In combinatie met de veranderingen in het management werd me dat uiteindelijk te veel.’ Toen hij uitviel dachten de artsen eerst aan een burn-out, maar uiteindelijk bleek er meer aan de hand: een mentale kwetsbaarheid die medicatie en behandeling nodig had. Martin werd verwezen naar een GGZ-centrum in Eindhoven, waar hij 3 jaar lang behandeld werd, onder andere voor een manische depressie. 

Na zijn beoordeling kreeg Martin een WIA-uitkering, maar hij stond er niet alleen voor. 'Ik heb bij UWV met 4 arbeidsdeskundigen en een loopbaanadviseur gewerkt. Ze hebben zich onafgebroken voor me ingezet.' Hij wilde iets gaan doen met zijn tijd, dus zocht zijn arbeidsdeskundige een re-integratiebureau voor hem. Dat werd Brabant at Work. Daar trof Martin een jobcoach die zelf een werkverleden had bij de GGZ. Tijdens de gesprekken met hem ontdekte Martin dat hij meer zingeving in zijn werk zocht. ‘Ik zocht werk dat ergens over ging, iets om ‘s morgens mijn bed voor uit te komen. Het liefst werk op mijn niveau zonder sleur en zonder micromanagement.'

Haar hoogsensitiviteit maakte school en werken lastig voor Ester. Na lange tijd van arbeidsongeschiktheid, vond ze haar plezier terug bij leerlingen- en zorgvervoer. Nu werkt ze naast haar Wajong-uitkering als taxichauffeur. Zo brengt ze anderen naar hun bestemming.

Om uit te zoeken wat zijn opties waren en waar zijn passies lagen, moest Martin een rotonde tekenen met 4 wegen. Weg 1 was terugstromen naar de technische sector, maar dat wilde hij niet. Weg 2 was thuiszitten en niksdoen: geen optie, vond Martin. Weg 3 was het onderwijs ingaan, dat leek hem wel wat, maar daar zat een lange opleiding aan vast. Hij koos voor Weg 4: het sociale domein, zorg en welzijn. ‘Ik wilde iets doen waarbij ik mijn eigen rugzak kon gebruiken om andere mensen te helpen.’

Hij startte met vrijwilligerswerk in een kliniek voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Hij kookte met bewoners, voerde gesprekken en was een luisterend oor. 'Ik zat zelf nog in de acceptatiefase van mijn diagnose. Op die afdeling zag ik jonge mensen die de hele dag in hun rolstoel zaten of op bed lagen. Dat bracht mijn eigen dankbaarheid en acceptatie in een hoog tempo naar een ander niveau.'

In de zomer van 2021 begon Martin aan een tweejarige opleiding ervaringsdeskundigheid, waarbij je leert hoe je je eigen levenservaring vertaalt naar professionele hulp aan anderen. Na zijn diploma werkte hij bij verschillende organisaties, maar de klik bleef uit. Hij gaf niet op: van ruim 40 sollicitatiebrieven leidde een deel tot een gesprek, maar telkens was er wel een reden waarom het niet doorging. ‘Te oud, te hoog opgeleid, of de functie was ineens vergeven. En soms voelde het niet goed en heb ik zelf de sollicitatie afgewezen.’

In 2025 was het eindelijk raak. Bij een gezondheidscentrum in Eindhoven kon hij aan de slag als ervaringsdeskundige. Hij voert gesprekken, doet intakes en verwijst waar nodig cliënten door naar een psychiater. Het mooiste aan zijn werk vindt Martin dat hij mensen écht kan helpen door zijn eigen levenservaring. 'Mensen zeggen tegen me dat ik de eerste ben die geen domme vragen aan ze stelt. Dat komt omdat ik weet wat ze doormaken.'

Over een paar weken wordt Martin 67, maar hij wil nog niet met pensioen. Leren loopt als een rode draad door zijn leven, zegt hij. 'Je bent nooit te oud om te leren. Ik voel nog steeds een drive.' Maar er is meer. 'De kennis en ervaring die ik tijdens mijn herstel heb opgedaan, wil ik graag doorgeven aan lotgenoten en mensen met een psychische kwetsbaarheid.’ Aan mensen die tegen een burn-out zitten of mentale klachten hebben, heeft Martin een eerlijk advies. ‘Luister naar je lichaam. De eerste signalen dat het niet goed met mij ging waren er achteraf gezien in 2017 al. Uiteindelijk haalt je lichaam je in.’

 

21 september 2026

Let op: de informatie op deze pagina kan verouderd zijn. Raadpleeg voor de laatste informatie rondom wet- en regelgeving altijd www.uwv.nl