Frank woont samen met een vriend in Den Haag. Hij krijgt dagelijks thuiszorg bij taken waarvoor fijne motoriek nodig is, zoals koken. ‘Een glas water inschenken lukt mij bijvoorbeeld niet. Andere dingen zoals douchen en aankleden kan ik wel gewoon. En typen doe ik met mijn tenen.’ Ondanks zijn motorische uitdagingen staat Frank volop in het leven. ‘Ik probeer altijd te focussen op de dingen die ik wél kan. Zo ga ik graag naar de kroeg om een biertje – met een rietje – te drinken met vrienden. Ook geef ik naast mijn werk bij het filmhuis voorlichting en lezingen over leven met mijn handicap.’

Dingen die Frank leert van de uitdagingen die hij dagelijks tegenkomt, probeert hij door te geven aan anderen. Zo geeft hij via zijn bedrijf Talking Out Loud voorlichting op scholen over de vooroordelen waarmee hij te maken heeft. En dat terwijl zijn handicap ook invloed heeft op zijn spraak. ‘Mensen denken bijvoorbeeld vaak dat ik ook een verstandelijke beperking heb. Ze gaan dan kinderlijk tegen me praten of juist met mijn vrienden in plaats van met mij. Dat gebeurt echt wekelijks.’ In zijn voorlichtingen probeert hij jongeren daarvan bewust te maken. ‘De enige manier om vooroordelen weg te nemen, is door ze te bespreken. Als ik begin te praten, zie je vaak direct iets veranderen in hun ogen. Ze zijn verbaasd over wat ik allemaal wél kan. Dat vind ik mooi.’

Zijn passie voor educatie combineert Frank met zijn andere grote liefde: films. Sinds 2 jaar werkt hij als filmeducator bij Filmhuis Den Haag. In die rol ontwikkelt hij lespakketten voor scholen die een film komen kijken en begeleidt hij de groepen voor, tijdens en na de voorstelling. ‘Ik ben altijd al een groot filmliefhebber geweest. Toen ik deze vacature voorbij zag komen, wist ik: dit is echt iets voor mij. Ik ben het filmhuis nog altijd dankbaar dat ze mij hebben aangenomen. Ze hebben echt naar mij als persoon gekeken en niet naar mijn beperking. In deze baan komen mijn 2 passies samen. Dat is toch geweldig?’

Voor zijn werk moet Frank regelmatig naar de projectiecabines om een film te starten. ‘De cabines hebben allemaal gesloten deuren. Die deuren zijn heel zwaar en alleen te openen met normale sleutels. Door mijn beperkte handfunctie lukte dat dus niet goed. Dan moest ik steeds aan collega’s vragen of ze de deur wilden opendoen. Of ik moest 10 minuten van tevoren naar de deur lopen om hem open te doen. Niet erg efficiënt dus.’

Zijn werkgever zag het probleem en zocht samen met Frank naar een oplossing, waarbij ze uitkwamen bij de werkvoorzieningen van UWV. Een intensief maar succesvol traject volgde. ‘Daniele, onze zakelijk directeur, en officemanager Jeanine hebben zich enorm voor mij ingezet. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.’ Uiteindelijk is er een gloednieuw systeem geïnstalleerd. ‘Je houdt nu gewoon een elektronische sleutel tegen een kastje aan, hoort een klik en dan gaat de deur open. Dat is zoveel makkelijker dan met die plastic sleutels.’ Frank heeft nu nog 1 wens: ‘De deur van de zij-ingang is ook voorzien van dit systeem. Ik hoop alleen nog dat ook de deur van de hoofdingang wordt aangepast. Dan is het gebouw helemaal toegankelijk voor mij.’

Frank is trots op wat hij allemaal heeft bereikt, maar ook op wat zijn werkgever voor hem doet. ‘Ik voel aan alles dat ik oprecht ben aangenomen omdat ze mij geschikt vonden, niet om een bepaald quotum te halen. Alle collega’s gaan ook heel normaal met mij om.'

'Wat ik door mijn beperking leerde en ik aan anderen wil meegeven: laat je niet tegenhouden als je een beperking hebt of ergens tegenaan loopt. Stel jezelf open en wees eerlijk over wat je wel en niet kunt. Besef dat je veel meer kunt toevoegen dan je misschien denkt. Je hebt wellicht andere ervaringen en een andere kijk op zaken. Dat is heel waardevol en neem je allemaal mee.’

7 januari 2026

Let op: de informatie op deze pagina kan verouderd zijn. Raadpleeg voor de laatste informatie rondom wet- en regelgeving altijd www.uwv.nl