‘Mensen die op zee hebben gezeten spreken dezelfde taal en hebben een bepaalde cultuur’, vertelt Bertha, die zelf ook jaren aan boord heeft gewerkt. ‘Je zult ze niet direct herkennen op straat, maar als je met ze in gesprek raakt merk je dat bijna iedereen een bepaalde vriendelijkheid heeft, denkt in oplossingen en niet snel oordeelt over andere culturen.’
Zo ook Bart, die tijdens een bijeenkomst voor oud-zeevarenden vertelde dat hij zich nog veel te jong voelt om thuis te zitten. ‘Hij heeft enorm veel ervaring als scheepswerktuigkundige, zowel aan boord als in technische functies aan de wal. En hij heeft nog genoeg energie. Daarom heb ik gevraagd of hij eens een gastles wilde geven. Dat beviel van beide kanten zo goed dat hij is gebleven.’
Bas Turk van TommyTomato werkt dolgraag met ze: ‘Ze verrassen ons regelmatig met hun kennis en ervaring.’
Inmiddels geeft Bart verschillende vakken, waaronder hydrauliek en onderhoud aan brandstofsystemen. In principe is zijn functie hetzelfde als die van zijn collega’s, maar hij heeft wel een andere contractsituatie. ‘De meeste docenten hier hebben gewoon een vaste aanstelling, maar met Bart maak ik andere afspraken. Normaal gesproken geeft hij elk semester 2 vakken, maar in het voorjaar wil hij er graag tussenuit met zijn camper. Dus geef ik hem die ruimte. Als hij terug is, vraag ik hem of hij het leuk vindt om nog een semester les te geven.’
Deze flexibiliteit is voor Bertha nooit een probleem geweest. Ook had ze geen andere zorgen aangaande zijn leeftijd. ‘Iemand aannemen is natuurlijk nooit zonder risico.’
Bart neemt een flinke hoeveelheid ervaring mee, wat in de ogen van Bertha enorm waardevol is. ‘Hij zat bijvoorbeeld in een hele andere tijd op zee, toen dingen nog minder goed geregeld waren. Mede daardoor heeft hij een heel hoog veiligheidsbewustzijn opgebouwd, wat hij goed kan overbrengen aan de studenten. Hij geeft dus niet alleen technische lessen maar ook levenslessen.’
‘In alle jaren dat hij op zee zat, heeft hij schitterende beelden gemaakt’, vervolgt Bertha. ‘In die tijd kon je natuurlijk niet zomaar naar huis bellen, dus hij heeft zijn jaren aan boord heel goed vastgelegd. Hij kan aan de hand van zijn eigen foto’s aan studenten laten zien hoe ze in die tijd omgingen met het ijs in Finland of hoe ze bepaalde dingen aan boord zelf repareerden. De studenten vinden dat geweldig en willen het liefst dat ik ervoor zorg dat hij langer bij ons blijft.’
Op de zeevaartschool wordt gewerkt in een hecht team van 7 docenten, die vrijwel allemaal ook daadwerkelijk gevaren hebben. ‘We zitten letterlijk allemaal in hetzelfde schuitje, en Bart valt heel goed binnen het docententeam. We lunchen elke dag samen en bij elke pauze komen de verhalen uit de oude doos op tafel.’
‘Hij vaart niet meer maar zo behouden we wel zijn liefde voor het vak’
Bertha ziet wel een groot verschil tussen Bart en de andere docenten: ‘Hij heeft nou eenmaal veel meer tijd dan wij. Wij zijn nog werkende mensen, dit is wat we doen, en wij voelen veel meer de druk die erbij komt kijken. Maar als je Bart iets vraagt, kan hij echt de tijd nemen om iets uit te leggen en ook om te luisteren naar verhalen. Ook bereidt hij zijn lessen heel zorgvuldig voor. Dus dat brengt hij wel echt mee.’
Aan iedere werkgever die twijfelt over het aannemen van iemand op leeftijd heeft Bertha een duidelijke boodschap: wees niet bang. ‘Ik zou het iedereen aanbevelen. Bart geniet zo van vertellen over het vak, dat het van 2 kanten heel erg goed werkt. Hij kan zijn eigen ding doen en zit nog vol energie. Hij zal op deze leeftijd niet meer worden goedgekeurd om nog te varen, maar op deze manier behouden we wel zijn liefde voor het vak.’